Uitgelicht

Opusdesoul.nl wordt opusdesoul.wordpress.com

OpusdeSfaviconZoals eerder aangegeven gaat Opusdesoul.nl stoppen. Dat betekent niet dat het hele blog verdwijnt. Ik blijf wel berichtjes schrijven, maar dan op minder consequente basis. Die kan je straks vinden op het reeds gedeeltelijk ingerichte opusdesoul.wordpress.com

Ik zie jullie daar

Recensie: Incognito – In Search of Better Days (2016)

incognitoHet Britse Incognito is misschien wel één van de meest steady muziekgroepen in deze jaren. Ze doen al heel veel jaren mee (eerste plaat komt uit 1981) en hebben in wisselende samenstellingen altijd veel succes gehad. Ze malen er vaak ook niet om, om albums uit te brengen die meer dan een uur duren en dat is toch wel redelijk uniek aan het worden in deze tijd. Dit nieuwe album vormt daar geen uitzondering op. Waar dit album zeer waarschijnlijk ook op gaat vormen is de bekende sound van Incognito en de vele gastartiesten. Vanaf de opener horen we al het bekende recept van funk, jazz en R&B. Een heerlijke blend die de muziek van Incognito karakteriseert. De features op dit album zijn trouwens onder andere van Maysa, Imaani, Vanessa Haynes en Avery Sunshine. Het tweede nummer kent trouwens het zelfde idee en is al net zo fijn als de opener. Toch wel te prijzen dat deze Britten zo constant kunnen zijn door al die jaren heen. En ook knap dat ze hun sound ook in deze tijd nog neer kunnen zetten. Dit ondanks dat het in jaren ’80 eigenlijk al ontwikkeld is.
Everyday Grind is wat rustiger en de stuiterende drums vallen op, maar het idee is één en al Incognito. En dat is meteen de laatste keer dat het hier aangeef, want dat is op heel het album zo. Het is allemaal wel lekker ontspannen tot nog toe, daar brengen nummers als Racing Through the Bends, Selfishly, Move it Up en All I Ever Wanted niks aan. Daar tussendoor zijn wel wat andere stijlen te horen. Zo vallen de blazers op bij Loves Revival, is het lekker funky op Love Be the Messenger en horen we een ballad op I See the Light. Daarnaast is er ook ruimte voor solo’s van de muzikanten op een tweetal volledig instrumentale tracks: Echoes of Utopia en Bridges of Fire. De meest tegenvallende nummers zijn er in de vorm van Crystal Walls en Better Days. De eerst vliegt af en toe echt de bocht uit en de tweede is wat te plat naar mijn smaak. Maar overall dus een echt Incognito album.
[bol_product_links block_id=”bol_57dd67a307471_selected-products” products=”9200000058372162″ name=”search” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”DBDBDB” border_color=”000000″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Wat 2016 ons brengt… Nik West – Say Somethin’ [EP]

nik-westEen zangers met exposure begint te zingen met de titeltrack. Een nummer met scheurende gitaren en meer dan genoeg energie en kracht in haar stem. You is dan wat rustiger, maar de kracht in haar stem blijft behouden. Deze dame kan vocaal zeker wel wat.
Cotton Candy is een kort dingetje en daarna horen het best wel wat swingende I’m Shakin’. My Relationship knalt er wel lekker in en de reprise van dat nummer voegt weer weinig toe.

Opus de Soul Top 10: week 37 – 2016

OpusTop10Deze week gebeurt er weer van alles in de top10. We verwelkomen namelijk maar liefst vijf nieuwe nummers. Dat betekent automatisch dat er maar vijf over blijven. Natuurlijk zien Frank Ocean terug komen, maar ook Craig David en Emeli Sandé verrassen. De onbekende Jalen n’Gonda zal niet snel een belletje doen rinkelen.
Er komt tevens een einde aan maar liefst twintig weken Gregory Porter.

love and hate
01. (01) w09 | Michael Kiwanuka – The Final Frame
02. (02) w03 | Lee Fields & the Expressions – Special Night
03. (—) w01 | Frank Ocean – Ivy
04. (03) w03 | Jamie Lidell – Building a Beginning
05. (04) w06 | Sharon Jones & the Dap Kings – I’m Still Here
06. (07) w03 | Sampha – Blood On Me
07. (—) w01 | Jalen n’Gonda – Holler (When You Call My Name)
08. (—) w01 | Frank Ocean – Self Control
09. (—) w01 | KAYTRANDA ft. Craig David – Got it Good
10. (—) w01 | Emeli Sandé – Hurts

Wat 2016 ons brengt… Bernhoft – Stop/Shutup/Shout it out [EP]

bernhoftEen EP van de Scandinavische beatcomputer-virtuoos begint met Stop/Shutup. Een nummer waarin disco duidelijk de basis is. Writing on the Wall is geen bijzonder nummer. Het doet wat rommelig aan. Falter heeft een fijn ritme dat vooral in de zanglijnen lijkt te zitten. Patience Revisited is ontspannen met een prima gitaar. HMS swingt wel aardig en afsluiter Shout it Out is meer een soort outro.

Souled Out! the Essentials Reviewed | The Impressions – Ridin’ High (1966)

SouledOutReviewed-bannerSouled Out! the Essentials Reviewed | Met Souled Out! the Essentials Reviewed schrijf ik een nieuw hoofdstuk in mijn langlopende Souled Out! the Essentials in Soul reeks. De bedoeling van dit nieuwe hoofdstuk is dat ik mijn persoonlijke mening ga geven van alle in the Essentials in Soul behandelde albums. Want het moge dan wel als Essentials betiteld worden, misschien ben ik die mening helemaal niet toegediend!
Ik ga dit doen door middel van een track-by-track review. Een kort recensie van de platen door de nummers apart van elkaar te bespreken. Je kan het zien als een live-review, omdat ik mijn commentaren bij de nummers schrijf terwijl ik die aan het beluisteren ben. Daarbij neem ik natuurlijk eerdere luisterbeurten mee.

Afbeeldingsresultaat voor The Impressions – Ridin’ High (1966)

The Impressions waren een chartsbewoner ten tijde van dit album. Natuurlijk zeer genietbaar door de aanwezigheid van Mayfield.

  1. Ridin’ High – mooie volle instrumentatie en fijne zanglijnen. Muzikaal en vocaal dik in orde.
  2. No One Else – zit als net zo goed in elkaar. Klopt gewoon.
  3. Gotta Get Away – deze gaat wat meer de doowop kant op.
  4. I Need to Belong to Someone – een rustiger nummer, zeg maar gerust een soulballad
  5. Right on time – lijkt wat op de vorige song, al zitten de blazers er wel dikker op.
  6. I Need You – gaat meer richting de swing met die blazers. Heeft het aanstekelijke van een hit.
  7. Too Slow – de jazzswing is ook met dit nummer niet ver weg.
  8. Man’s Temptation – is qua sfeer toch wel wat anders. Ook een stuk langer dan de rest
  9. That’s What Mama Say – dit is wel weer de beproefde stijl. Herkenbaar The Impressions
  10. Let It Be Me – vooral de samenzang lijkt het hierin te moeten doen
  11. I’m a Telling You – rustig naar het einde toe.

 

Recensie: Frank Ocean – Blonde (2016)

blondeDe hype rond zanger/rapper Frank Ocean was vier jaar geleden niet te volgen. Met Channel Orange bracht hij een soort van moderne klassieker uit en meteen na die release werd er eigenlijk al reikhalzend uitgekeken naar een vervolg. Na wat gedoe met de release is het album nu wel redelijk wijdverspreid te beluisteren. Wat ik wist van de voorganger is dat de muziek van Ocean wat meer luisterbeurten nodig heeft voordat het kan landen, dus die tijd heb ik ook genomen. Kan het nieuwe album van Frank Ocean de hoge verwachtingen waarmaken?

Het album wordt geopend met het favoriete schoenmerk van Frank: Nikes. Een mooie opener waarin vooral productie met de prijzen wegloopt. Vooral in het begin valt het vocaal wat tegen, maar gelukkig horen we zijn “normale” stem uiteindelijk ook terug en dat is een stuk beter. Die stem horen we gelukkig wel meteen vanaf het begin op Ivy. Een nummer met een rondzwevend gitaartje en fijne zang. De spanning en sfeer blijven lang goed behouden. Stiekem bevalt mij dit nog wel wat meer dan de opener en dat komt dan vooral door de meer overtuigende vocalen.
Pink + White heeft als basis meer de basis van vele R&B en Soul-songs. Het is een nummer dat rijp is voor de hitlijsten: toegankelijk, aanstekelijk en met de juiste dosis energie en een vrolijke vibe. Lekker ontspannen nummertje waar de stem van Ocean ook weer lekker wendbaar is. Prima song, maar niet zo prima als de tweede voorgaanden. Daarvoor is het wat te standaard.
Na een korte skit met Be Yourself horen we Solo. Dit nummer moet het toch vooral van de zang hebben. Productioneel is het vrij kaal en dat benadrukt de zang alleen maar des te meer. Mooi ingetogen nummer met de juiste overtuiging gebracht. Zeker een topsong.
Ook op het nummer Skyline To gebeurd er productioneel niet veel en lijkt het vooral de stem te zijn die het moet doen. En de sfeer die er opgeroepen wordt natuurlijk. Maar op dit nummer lijkt het voor mij allemaal niet zo heel goed te werken. Vind het een redelijk saai nummer waar ik mijn aandacht niet echt bij kan houden helaas. De eerste keer dat ik het wat minder vind op deze plaat.
Dat ook Frank Ocean soms niet meer dan alleen een gitaar nodig heeft horen we op Self Control. Dat werkt helemaal goed op dit nummer, kaal als het zijn kan is het wel bijzonder sfeervol namelijk. Voor die sfeersetting wordt nog eens extra gezorgd door de aanzet van de strijkers aan het einde en de echo op de stem. Daarna wordt het album even onderbroken door de korte interlude Good Guy.
Nights pakt het weer op met een meer aanwezig productie, waar de diepe bass goed te horen is. Sowieso een productioneel redelijk vol nummer. Er gebeurde zo te zeggen genoeg. Helaas verzand het op een gegeven moment wat te veel in standaard-R&B. Jammer, daar verliest het ook meteen wat energie en urgentie mee. Één van de mindere nummers van dit album. Daar kan, na een reprise van Solo, het nummer Pretty Sweet bij aansluiten. Wat Ocean met dit nummer van plan was weet ik nog steeds niet, maar het komt mij over als vele probeersel die nooit echt samen zijn gekomen. Een erg rommelig nummer waar ik geen draad aan vast kan knopen.
Ook Facebook Story en Close to You zijn korte snippets, of noem het intermezzo’s. In ieder geval geen voltallige nummers te noemen. Dat in tegenstelling tot White Ferrari. Ook dit nummer gaat weer voor de kale opbouw en het neerzetten van de juiste sfeer. Hier wordt weer aardig gebruik van gemaakt. Misschien omdat het veel voorkomt op het album dat het niet helemaal meer vol binnen komt, maar dit is wel gewoon een mooi nummer. En dat is Seigfried zeker ook. Het concept blijft hetzelfde, maar dit nummer is vooral beter omdat het vocaal een stuk meer binnenkomt. De bliepjes, het gitaartje en de invallende vocals zorgen daar dan verder ook nog voor. Daarnaast is de boodschap ook heel duidelijk.
Op het nummer Godspeed valt mij de vocale bijdrage van Kim Burrell op. Met haar mooie zang maakt ze het nummer mooi af, daar waar Ocean er al mooi mee begonnen was. Het album komt daarna tot zijn einde met het lange Futura Free. Een dampende track waarin heel moois gebeurd. Een waardige afsluiter van deze plaat.

Ook ik ga er niet aan ontkomen om Blonde te vergelijken met Channel Orange. En als ik die vergelijking dan maak dan moet ik niet anders concluderen dan dat dit album lang niet zo van consistent hoge kwaliteit is als dat debuut. Daarnaast wist Channel Orange mij ook meer te verrassen dan dit nieuwe album doet. Wat je over houdt is nog steeds een meer dan prima R&B/Soul plaat die opvalt tussen de grauwe middelmaat, die kan boeien en waarin Frank Ocean weer een aantal nieuwe concepten in uit kon proberen. Dit zijn vooral melancholische concepten.