Recensie: Gregory Porter – Liquid Spirit (2013)

Gregory Porter, een zanger die qua verschijning de aandacht op zich vestigt. Met zijn onafscheidelijke hoofddeksel en daaronder gestoken band. Maar ook een zanger die qua stem de aandacht krijgt. Met zijn zware, diepe en warme stemgeluid heeft hij ons al twee albums lang overtuigd. Water uit 2010 was bijkans geniaal te noemen en ook de opvolger uit 2012, Be Good, mocht er wezen. De titelsong van dit nieuwe album was al de eerste single, nu eens kijken wat de rest doet.
Opener No Love Dying is een echte Gregory Porter song. Jazzy begeleiding die ook de ruimte krijgt om te shinen en de mooie stem van de man zelf. Geslaagde opener. Best wel anders is de single Liquid Spirits met zijn gospelinvloeden, de funk en het hoge swinggehalte. Anders dan anders van meneer Porter, maar zoals gewend van hoog niveau.
Vocaal wordt het pas echt interessant met het vocale pareltje Lonesome Lover, om al helemaal niet te zwijgen over Water Under Bridges. Deze laatste is gewoonweg een geniaal nummer. Intens gezongen, intiem gebracht vol warmte en romantiek. Een absolute topsong! Aan het einde van deze plaat is er nog een Rubato Version van dit nummer, die weinig onderdoet voor het origineel.
Op Hey Laura dromen we rustig verder en ook Wolfcry is romantisch en simpelweg hartverwarmend. We worden weer wakker geschud met Musical Genocide. Dit coole nummer is kenbaar met een funky loopje en groovend sfeertje.
Free doet mij wat denken aan een 1960What? 2.0. Dit nummer lijkt qua zanglijnen en ritmiek heel erg op Porter’s nummer die we op zijn debuutplaat vinden.
Brown Grass valt te scharen onder easylistening terwijl Wind Song je weer doet verlangen naar de zon. De cover The”In”Crowd is meer swing. Fantastisch spel van de pianoman!
Gregory begeeft zich ook meer richting de soul, zoals te horen op Movin‘. Een uplifting song met pit. Om daarna krachtig en prachtig verder te zingen op When Love Was King.
Behorend tot de toppers van deze plaat is Fall in Love Too Easily. Prachtig nummer mede door wederom het sublieme en subtiele pianospel. Voegt echt iets toe aan het nummer. Het album eindigt dan warm met Time is Ticking.

Het moge duidelijk zijn dat Porter ons wederom een ijzersterke plaat heeft voorgeschoteld. Tekstueel persoonlijk en vocaal in den perfectie. Genieten van zijn stem en de ruimte die de muzikanten krijgen heb je hier één van de beste album van 2013 in handen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s