SOULED OUT! the Essentials in Soul | 1977

SouledOut-bannerIn SOULED OUT: the Essentials in Soul proberen wij jullie te vermaken met alle essentiële albums die de soulmuziek door de jaren heen heeft voortgebracht. We bespreken niet alleen de bekende klassiekers, maar ook juist die platen die vaak nog altijd te weinig aandacht hebben gekregen. Wij hopen hen die aandacht nu te geven.We bespreken per jaar een aantal albums, artiesten en stijlen die volgens ons essentieel zijn voor dat jaar en die periode. Natuurlijk zullen we hierin niet altijd even volledig zijn volgens iedereen. Dus mis je een bepaald album bij een jaartal, wees dan zo vrij om te reageren en onze artikelreeks zo compleet mogelijk te maken.

Souljaar 1977

Gil Scott-Heron & Brian Jackson – Bridges
Één van de goudste soulduo’s gaat nog even door en komt in 1977 met Bridges. Heron en Jackson lijken op constante basis het beste uit elkaar te kunnen halen. Dit album is daar geen uitzondering met We Almost Lost Detroit als absolute hoogtepunt. Gelukkig maakten de mannen hierna nog twee platen.


O.V. Wright – Into Something (Can’t Shake Loose)

O.V, oftewel Overton Vertis, was een man uit de stal van Willie Mitchell die niet de bekendheid heeft gekregen van bijvoorbeeld een Peebles en Green uit dezelfde stal. Komt dat omdat Mitchell altijd overdreven beschermend tegen over zijn artiesten was? Wie weet.
Onversneden deep soul met de Memphis Horns, Grimes en zelfs James Brown op piano(titelsong)

Lamont Dozier – Peddlin’ Music on the Side
Furore gemaakt als tekstschrijver (Holland-Dozier-Holland) en daarna als solo-artiest. Beste album is deze plaat. Vooruitstrevend, dat is hier ook wel te noemen. Niet de sterkste vocalist, maar de nummers en het album als geheel zit zo goed in elkaar dat dit niet afdoet aan de kwaliteit.


Willie Wright – Telling the Truth

Eerst over Willie Wright: zijn stijl is bijna onbekommerd. Ik zing wat ik wil, ik zing wat ik voel en wat jullie ervan vinden moeten jullie maar zelf weten. Ik trek me er in ieder geval niks van aan.
Dan wat steekwoorden om het album te bevatten: Warm, ingetogen, minimalistisch, sociaal bewogen. Eindigend met een quote van Willie Wright zelf: “I play the way I feel.” En zo hoort het ook!

 

Ook interessant:
Earth, Wind & Fire – All ’N All
Een plaat waarbij je krijgt wat je kan verwachten van Earth, Wind & Fire. Lekker ongecompliceerde en vrolijke, swingende soul/funk. Topkwaliteit van de bovenste plank.

Bill Withers – Menagerie
Album haalt bij lange na niet de kwaliteit uit zijn Sussex periode, maar zoals gewend van Withers is zijn muziek altijd erg genietbaar.

Chic – Chic
De onvolprezen Nile Rodgers is natuurlijk frontman van Chic. Prima album dat aardig richting de disco gaat. Luther Vandross is de zanger op Dance Dance Dance.

The Meters – New Directions
De nieuwe richting bleek het einde. Deze laatste plaat van The Meters is nog gemaakt volgens hun eigen funkprincipe. Niks meewaaien met de muzikale wind, gewoon knallen zoals gewend.

Minnie Riperton – Stay in Love
Zie Minnie eens uitdagend op de bank liggen. Niet het meest evenwichtige album van haar hand.
Ten tijde van deze plaat wist ze al dat ze kanker had.

Rose Royce – In Full Bloom
Prima album van Rose Royce, die toch vooral bekend is van een cover van één van hun hits. Licht, vermakelijk en dansbaar.

William Bell – Coming Back for More
Op dit album stapt William Bell van zijn Stax-label af en gaat hij meer richting de easy listening. Wat niet veranderd is zijn meer dan prachtige stem die overtuigd en mooi meegenomen is de mooie hoes.

Johnny Guitar Watson – A Real Mother for Ya
De funk en blues zijn nooit ver weg op dit album. De fun ook niet. Watson houdt van een lolletje en giet dit in ijzersterke nummers.

Roberta Flack – Blue Lights in the Basement
Smooth album met netjes afgeschaafde randjes. Mooi rond gezongen plaat van een artiest die in de begin jaren 70 toch stuk betere platen maakte.

Lou Rawls – Unmistakably You
De stem van Lou Rawls kan met recht donkerbruin worden genoemd. Zo makkelijk als deze man zingt hoor je ze niet vaak.

Average White Band – Person to Person
Blanke Schotten die funken als een malle en dat hier ook nog eens live aantonen.

Commodores – Commodores
Vrij afwisselend album van Richie en consorten. Brick House is natuurlijk de grote hit en de mooie afsluiter Easy mag er ook wezen.

George Benson – In Flight
Album vol covers, als brengt Benson ze wel op zijn eigen manier. Deze man kan wel wat op de gitaar.

The Crusaders – Free as the Wind
Lekker plaatje in de herkenbare Crusadersstijl. Een vrij net album, zonder al te veel edges en rafels.

Rufus & Chaka Khan – Ask Rufus
Dit album beschreven in één woord: cool! Gewoon een lekker album met goede producties en goede vocalen.

The Floaters – Float On
Wat vooral opvalt op dit album is de bijna 12 minuten durende versie van Float On, de prachtige titeltrack.

Lou Ragland – Is the Conveyor: Understand Each Other
Lekker album hoor! Muzikaal bijzonder strak en lekker afwisselend. Lou heeft daarnaast een kraakheldere stem die weet te boeien, maar niet helemaal weet in te pakken.|

Fred Wesley & the Horny Horns – A Blow for Me, A Toot for You
Album geproduceerd door George Clinton en Bootsy Collins. Dus dat dit P-Funk is behoeft niet zo heel veel verrassing. P-Funk van een hoog niveau welteverstaan.

RAMP – Come into Knowledge
Over de uitleg van de bandnaam bestaat nogal wat onduidelijkheid. De muziek? Fonky, sompig en met de nodige vocalen.

Maze – Maze featuring Frankie Beverly
De hoes alleen al straalt één en al disco uit en die kant gaat het ook op met deze plaat.

Greg Perry – Smokin’
Dit album haalt het niveau van het geniale One For the Road niet, maar Greg Perry weet ook op deze plaat weer nummers van hoge kwaliteit te brengen. In dezelfde stijl als zijn eerdere werk.

Fela and Afrika 70 – Sorrow Tears and Blood
Fela is niet zo van de albums vol met nummers. Ook deze plaat heeft er maar twee, maar wel twee lange. De politieke teksten zijn weer niet van de lucht.

War – Galaxy
Dit album zou je eigenlijk alleen al voor de titeltrack moeten beluisteren. De rest is ook prima, maar die titeltrack is geniaal.

Cameo – Cardiac Arrest
Sterke debuutplaat van Cameo. Vooral de funknummers doen het erg goed. De ballads missen wel die magie en dat haalt het geheel iets naar beneden.

Teddy Pendergrass – Teddy Pendergrass
Los van Harold Melvin & the Blue Notes, maar nog geen grote hits scorend. Smooth, zoals zijn stem dat betaamt.

Bootsy’s Rubber Band – Ahh… the Name is Bootsy, Baby
Vrij doorsnee funkalbum van dit voormalige Funkadelic lid. Maar het moet gezegd worden, het grooved lekker voort.

Millie Jackson – Feelin’ Bitchy
Moet altijd wel lachen om de hoes. Prima album van Millie met haar hese stem waar ook aardig wat covers op staan.

Ohio Players – Angel
Alleen de hoezen zullen als wat bekijks hebben. De muziek is vaak ook nog eens retestrak.

Parliament – Funkentelechy vs. The Placebo Syndrome
Album met een verhaal. Iets met Starchild en Sir Nose. Allemaal heel erg lollig gebracht met de nodig funk.

Fantastic Four – Got to Have Your Love
Een plaat om vrolijk van te worden. Vooral door de uptempo nummers. De ballads zijn ook mooi, maar zijn wel van wat mindere kwaliteit.

Een gedachte over “SOULED OUT! the Essentials in Soul | 1977

  1. Pingback: Homepage

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s