Recensie: Michael Jackson – Xscape (2014)

Het is altijd even schrikken als er een “nieuw” album van een overleden artiest uitkomt. In eerste instantie omdat me het gevoel bekruipt dat dit soort releases vooral met geld te maken hebben. Ten tweede en als voornaamste reden is dat de nummers niet voor niks op de plank zijn blijven liggen. Blijkbaar vond, in dit geval, Michael Jackson ze niet goed genoeg voor zijn reguliere platen. Waarom dan nu toch uitbrengen, hij heeft het zelf immers nooit gewild. De vraag die ook altijd naar boven komt is of ze dicht bij Michael Jackson blijven, dat het een MJ plaat wordt en geen plaat waar alle topproducers van nu mogen shinen. Benieuwd als ik ben heb ik de plaat opgezet en zal ik het song voor song behoordelen.

Opener Love Never Felt so Good is een echt Jackson track. De disco-invloeden zijn niet ver en je ziet als het ware de meester zelf de danspasjes doen in de clip. Feelgood nummer, goed meezingbaar.
Het Michael Jackson-gehalte van Chicago zit ‘m vooral in het refrein. Dit nummer over een affaire in deze stad is productioneel erg R&B/pop van nu. Dat refrein is wel erg gedreven en cool gezongen.
Loving You is de romantische Micheal Jackson die vooruit gesneld wordt door een aanwezige bass en clap in de productie. Mooie zanglijntjes, fijne vibe, al is de productie misschien wat té aanwezig.
A Place With No Name is de semi-cover van die 80’s hit. Hier missen we gelukkig die overdreven synths en horen we MJ lekker kreunen en steunen. Coole futuristische productie ook.
We stuiteren door Slave to the Rhythm heen. Erg moderne song met een energiek zingende Michael Jackson. Stil is over het algemeen lastig op de muziek van MJ, dat wordt hier weer bewezen.
Naast dans staat Jackson ook bekend om de vele wereldverbeterende nummers. Vaak in de vorm van een ballad, maar hier een uptempo track. Do You Know Where Your Children Are was voor mij een stuk beter geweest als ze al die moderne bliepjes weg hadden gelaten en simpelweg de claps hadden genomen met de vocalen van Michael. Nu voelt het te vol en te druk aan.
Dat te overvolle, drukke productionele plaatje zit me ook wat in de weg bij Blue Gangsta. Die break is wel heel cool gedaan en de sfeer is wel stoer met de ronkende gitaren, maar het is mij wat té.  Velen zullen dit aan de andere kant weleens als een favoriete betitelen.
Waarom moet Darkchild zichzelf op elke productie noemen? De titeltrack is daar geen verandering in. Die synhts/blazers zijn we cool gedaan. MJ laat zich hier ook van de stoere kant horen. Opgeblazen afsluiter van dit album…

…of moet de plaat dan nu pas echt beginnen? Want hierna komen dezelfde acht nummers nog een keer voorbij, alleen dan zoals ze op de demo stonden. Dit zal voor de verstokte Michael Jackson fans pas echt dé reden zijn deze plaat aan te schaffen, want dat is Jackson op zijn puurst. Kale demo’s met de loepzuivere stem van Michael er op.

Een conclusie dan maar? Wat ik het belangrijkste vind is dat ze dicht bij de Michael Jackson sound zijn gebleven. Je hebt echt het gevoel dat je naar Michael luistert. Een groot pluspunt.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s