SOULED OUT! the Essentials in Soul | 1993

SouledOut-bannerIn SOULED OUT!: the Essentials in Soul proberen wij jullie te vermaken met alle essentiële albums die de soulmuziek door de jaren heen heeft voortgebracht. We bespreken niet alleen de bekende klassiekers, maar ook juist die platen die vaak nog altijd te weinig aandacht hebben gekregen. Wij hopen hen die aandacht nu te geven.We bespreken per jaar een aantal albums, artiesten en stijlen die volgens ons essentieel zijn voor dat jaar en die periode. Natuurlijk zullen we hierin niet altijd even volledig zijn volgens iedereen. Dus mis je een bepaald album bij een jaartal, wees dan zo vrij om te reageren en onze artikelreeks zo compleet mogelijk te maken.

Vandaag souljaar 1993…


Me’Shell NdegeOcello – Plantation Lullabies

De naam uitspreken zal wat moeite kosten, maar naar haar muziek luisteren is vrij easy. Deze dame heeft namelijk het talent je te boeien en dat doet ze met een erg eigen sound. Deze ode aan hiphop heeft vooral funk- en jazzinvloeden, waarin het vooral haar warme stemgeluid is die verbindt.

 

 

Jamiroquai – Emergency on Planet Earth
Misschien verwachten jullie JK en consorten hier niet, maar ze spelen toch duidelijk leentjebuur bij de funk en de disco. Ik bedoel, Stevie Wonder was niet voor niks één van hun grootste inspiratiebronnen. En dat is vooral op deze plaat duidelijk terug te horen. Geweldige dansbare muziek.

 

 

Ook interessant
Tower of Power – T.O.P.
En daar is die funkband uit Oakland ook weer. Dat in de jaren ’90 nog goede funk gemaakt werd bewijzen ze hier wel. Vooral de titeltrack is een klassieker geworden.

Tony! Toni! Toné! – Sons of Soul
Qua hitlijsten het grootste succes, maar wat ze in hun mars hebben wisten we toen allang. Funky soulsongs, van uptempo tot ballads en alles zonder concessies te doen.

R. Kelly – 12 Play
Muziek is seks voor R. Kelly. Dat bewees hij vooral met dit wellustige album. En dan het liefst op de twaalf manieren uit de titel. Ongekuist, ongegeneerd.  En hits genoeg.

Jodeci – Diary of a Mad Band
De stijl schijnt jeepbeat te heten, wat eigenlijk vooral in houd dat ze het tempo naar beneden schroeven en sexy music gingen maken.

Riff – To Whom it May Concern
Wat onevenwichtig album, maar vooral de zang weer hier te boeien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s