Recensie: Azure – Hiptronics (2014)

Na hun debuutalbum uit 2009 gaat het hen aanvankelijk voor de wind met o.a. een tour door Zuid-Amerika, positieve recensies en een rij aan festivals. Dan wordt het vanzelf een keer tijd voor nieuw werk en dat staat er nu met Hiptronics. Azure doet het niet alleen. Nee de Nederlands-Italiaanse band krijgt onder andere hulp van Rik Mol, DNA en Benjamin Rhodes. Ze blenden gewoon weer fijn allerlei stijlen samen. Maar hoe klinkt dat nu.

Het album opent met het rustige Ocean’s Edge. Het nummer herbergt haast een futuristische sound. Daarna horen het meer gefreakte Musquito Massacre. Tempowisselingen, verschillende sounds, bliepjes en van alles meer passeren de revue. In verhouding klinkt Within Reach dan een stuk opgeruimder. Mooi nummer, rustig ook. Qua tempo niet per sé een stuk hoger, maar qua groove wel een stuk meer aanwezig is er It’s Like Nothing Ever Changed. Groove blijft er op Waving Tablets, al komt het dit keer duidelijk van de gitaren en drums af.
Romantische jazz komt naar ons toe deze zomer. Laat dat maar aan het nummer Miss Incognita over. Lekker funky dan verder met Dawinul, groovende toetsen hebben hier de hoofdrol, samen met Rik Mol. Om dan meteen weer het tempo te verlagen. We gaan duidelijk op en af hier. Het zorgt voor afwisseling, maar ook voor wat onregelmatigheid. Planets hoort in ieder geval bij het rustige assortiment, net als Puddle of Sand trouwens.
DeeBee doet mij qua instrumentatie op één of andere manier wat denken aan José James’ Warrior. Er gebeurd muzikaal veel hier. Dat lijkt bij Burn Everything ook zo te zijn, maar die knallen van energiek en snel opeens naar rustig en bedeesd om daarna weer energiek door te knallen. Abrupte overgang die eigenlijk wel goed werkt. Er is ook een tweede versie van Planets en die ligt qua sfeer niet ver van de eerste. Het album sluit dan af met een tweede versie van Ocean’s Edge. Dit keer samen met Benjamin Rhodes, DNA, Rik Mol en Alberto Forzan. De vocalen aanwezig voegen wezenlijk wat toe aan het nummer. Prima afsluiter.

Conclusie? Ja, dit Hiptronics is vooral een fijne plaat. Als je een liefhebber bent van de funky jazz, afgewisseld met wat jazzy slowjams dan gaat dit album je zeker bekoren. Voor mij persoonlijk is het een plaat die opvallend makkelijk weg luistert. Een geslaagd tweede project.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s