Recensie: Anthony Joseph – Time (2014)

anthony joseph - timeEen bijzondere artiest, dat is Anthony Joseph zeker. Of hij nu platen maakt met of zonder zijn Spasm Band, hij is niet voor één gat te vangen. Daarnaast ook nog eens niet in één hokje te stoppen. Hij is heel goed in het vertellen van verhalen, mooie verhalen. Gedichten werden al voorgedragen op muziek en daar is hij nooit meer mee gestopt. Vooral spoken word, soms met een prachtige noot en muzikaal altijd de grenzen opzoekend. Nee, het muzikale gedeelte van Joseph kleurt nooit netjes binnen de lijntjes. Even lekker er buiten krassen, wie heeft dat niet gedaan?

Nu is er dus deze nieuwe plaat. Anthony doet het zonder zijn Spasm Band, maar wederom met mooie poëtische teksten. Muzikaal gaat het wederom alle kanten op. Opener Time:archeology is funk en vuig, ook de toevoeging van de claps is leuk. Wat me hier meteen weer opvalt is fijn de stem van Anthony Joseph zich leent voor spoken word. Warm, laag en diep gesproken. Hustle Live biedt meer vocalen en is wat bronstiger van karaker. Leuke toevoeging is de funkende fluit en de toffe synths aan het einde. Twee volle nummers dus, ook muzikaal rijk. Less is more is het devies op Shine. Prachtige song die zeker tot mijn favorieten behoort.
Muzikale rijkheid horen we weer op Tamarind, ook een persoonlijke favoriet. Echt een hele vette track met en filmische sfeer en prachtige violen. Daar waar Joseph met Michael X weer een andere kant op gaat. Hier horen we zijn Caribische roots meer in terug. Om via Kezi weer terug te gaan naar de hoeksteen van zijn muziek: de funk. Dit nummer is onbedaarlijk funky. Aan variatie geen gebrek op dit sterke album.
Heir is juist weer intenser, donkerder qua sound. Ook weer een prachtige track. De omslag naar het frivole en luchtige Alice of the River is groot. Misschien wel iets te groot. Een zelfde omslag qua sfeer horen we in Girl With a Grenade. Hier had voor het totaalbeeld wat voorzichtiger mee omgesprongen mogen worden. Hierna volgen nog twee nummers. Ten eerste het energieke Joy en het album sluit af met muzikaal speelse en qua sfeer beklemmende Botanique. Een afsluiter naar mijn hart.

Anthony Joseph heeft mij met dit album wederom overtuigd. Een plaat rijk aan muziek en met een volle sound. Er is vaak een contrast tussen de harde, diepe teksten en de muzikale omlijsting. Maar dit bezorgd het album een goede sfeer. Wat wellicht ook leuk is om te vermelden is dat we Me’Shell NdegeOcello op bass horen.

bol.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s