Recensie: Lenny Kravitz – Strut (2014)

strutDeze plaat van Lenny Kravitz is al even uit en ik ben dus inderdaad wat laat met deze recensie. Maar ja, aan de ene kant komt er zoveel uit dat ik soms weleens wat achter kan lopen en aan de andere zijde is het zo dat ik dit album een beetje vergeten was. Ik had die eerste single wel gehoord, maar heb de plaat niet meer zo goed gevolgd. Dus in de trant van beter laat dan nooit bij deze een recensie van de nieuwe Lenny Kravitz. Omdat het kan en omdat deze man altijd wel wat plaats heeft voor funk in zijn platen.

Die funk horen we nog niet in de opener Sex. Wel een prima track verder, deze poprock luistert altijd makkelijk weg. Dat is met The Chamber wel anders, want dit nummer valt wel op. Dat komt vooral door die heerlijke bass. Wat kan dat een nummer maken zeg! Prima nummer van Lenny. En de steady kwaliteit gaat door met het ongecompliceerde Dirty White Boots.
Wat ik aan New York City opvallend vindt is de vocale kracht die Kravitz hier laat horen. Muzikaal prima, maar vocaal gewoon erg goed dus. Om daarna rustig verder te rocken naar The Pleasure and Pain.
Echt blij wordt ik van de titeltrack. Hier horen we duidelijk de funk terug in zijn muziek. Erg lekker zeg! Groovy! Funky! Yeah! Om dan door te gaan met de meest soulvolle track van deze plaat. Frankentstein bevalt me ook meer dan erg goed.
Door het ijs zakken doet Lenny Kravitz op deze plaat sowieso niet. Dat horen we ook weer met het prima She’s a Beast en I’m a Believer. Heel steady en goed in elkaar gezette nummers. Het minste vindt ik op Strut dan toch wel het ietwat cheesy Happy Birthday. Ik zet dan toch liever dat nummer van Stevie Wonder op als ik jarig ben en laat deze van Kravitz links liggen.
Hierna zijn er nog twee nummers te gaan op dit vrij korte album en beide nummers zijn weer goed. I Never Want to Let You Down is wellicht net wat beter dan afsluiter Ooo Baby Baby.

Een constante plaat dus van Kravitz. Eigenlijk gaat het alleen met het eerder genoemde Happy Birthday een beetje de mist in, maar dan houden we nog steeds elf goede nummers over met twee uitschieters: Strut en The Chamber, met Frankenstein als leuke runner up. Verwacht geen muziek uit de glorietijd van Lenny, maar wel gewoon muziek waarvan je kan genieten.
bol.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s