Recensie: D’Angelo and the Vanguard – Black Messiah (2014)

black messiahGisteren schreef ik als voorbode voor de verrassing reeds een précensie. Nu heb deze plaat al meerdere keren beluisterd om er voor mijn gevoel een goede recensie over te schrijven. Want wat lag de soulwereld gisteren op zijn kop zeg. D’Angelo bracht dan eindelijk na vele jaren (bijna 15! naar het schijnt) een nieuwe plaat uit. En ja mensen, dat is dus groot nieuws in soulland. De verloren gewaande Kroonprins van de soulmuziek is weer terug. De vraag is alleen hoe?
Die hoe beantwoord ik eerst met mijn geschiedenis met D’Angelo. Ik was nog vrij jong toen ik helemaal into the R&B was. Gaandeweg begon ik al wat meer te verschuiven naar de soul en het moet rond 1998 geweest zijn dat ik Cruisin’ hoorde. Ik was om, helemaal om. Toen wist ik natuurlijk nog niet dat het Smokey Robinson cover is, het ging mij vooral om de uitvoerende artiest. Via dat nummer kwam ik bij een album dat al een jaar of drie uit was: Brown Sugar. Geloof mij, het was toch een aardige muzikale openbaring wat D’Angelo daar bracht, al begreep ik de songteksten nog niet zo goed. Niet voor niks wordt die plaat gezien als een neo-klassieker. Nog meer kwam dat uit met Voodoo. Een plaat die ik in eerste instantie maar moeilijk begreep en een stuk minder vond dan zijn voorganger, maar die gaandeweg een vast plaatsje heeft verovert in mijn top25 favoriete albums aller tijden. Het verhaal, het geheel, het is nog steeds fantastisch.

…en toen werd het stil, heel lang stil. Zo af en toe kwam er iets nieuws naar buiten over de zanger. Soms over zijn drugs- en drankproblemen, dan weer over een nieuwe plaat. Vaak werd de titel James River genoemd, maar die kwam dan niet. Echt schot in de zaak leek er dit jaar te komen toen de manager van D’Angelo filmpjes online plaatste over studiosessies. Studiosessies die dus geleidt hebben naar de opname van dit album: Black Messiah. Een titel met een boodschap, zoals D’Angelo graag een boodschap overbrengt met zijn muziek. Een duidelijke boodschap, of het hem nu om seks, liefde of politiek gaat. Dat is voor mij persoonlijk altijd mooi meegenomen. Ik houd er wel van naar muziek te luisteren die ergens over gaat. Dat voelt op één of andere manier altijd wel goed bij mij. Nou, aan die zaken dus geen gebrek op Black Messiah. Maar wat brengt het album nu wel?

Zoals jullie van mij gewend zijn zal ik de nummers bespreken. Stuk voor stuk en in combinatie met elkaar. Dat laatste is op deze plaat namelijk echt van belang om dat de cd vooral als één geheel klinkt. De kracht van het geheel, zoals hij dat ook reeds op Voodoo liet horen.
Het album opent dus met het ijzersterke Ain’t That Easy. Een ronkend gitaartje, funky drums en vibe waar de groove vanaf spat. Opvallend is ook de ijzersterke zang van D’Angelo. Die man kan na dik 14 jaar dus echt nog wel wat. Natuurlijk bijgestaan door de beste muzikanten, songwriters en producers. Maar had iemand durven bevroeden dat het zo zou klinken? Zo goed?!
Opvolgend is er 1000 Deaths. En wat een basslijnen zeg! Palladino op de toppen van zijn kunnen. Dit nummer is wat vuiger en zompiger dan zijn voorganger. In 1000 Deaths schuilt een soort onderliggende energie die ingekapseld is en dat naar buiten wil. Dit vergroot de intensiteit van dit nummer ten zeerste.
De sound op Charade gaat meer richting de funkrock. Stevige gitaarriffjes, maar ook op een soort rare manier heel catchy. De vinger kan ik daar niet zo goed op leggen. Ook de intensiteit bij dit nummer is weer erg groot, als is er ruimte voor wat meer gefreak. Vet gefreak, welteverstaan.
Na Charade komen we uit bij de single Sugah Daddy. Door zijn aanstekelijkheid, de funky grondslag en de automatische behoefte om je hoofd mee te ‘knodden’ bevestigen de keuze voor dit nummer als single. Dit is D’Angelo is zijn meest catchy vorm en zoals gewoonlijk doet het blazertje (Roy Hargrove anyone?) het ook erg goed. Dat maakt het nummer voller en organischer.
Really Love is dan een nummer die al een tijdje op het internet rond zingt. Dit nummer is een stuk lomer en relaxter. De sfeer van dit nummer kan je wellicht het best omschrijven als een soort verstilde romantiek. Het wil niet ontluiken, maar zit conformtabel in bank die het nummer Really Love heet en is. Dat lome sfeertje komt ook duidelijk terug op Back to the Future, Part I. Wellicht is dit nummer wel wat funkier door het gitaartje, maar de loomheid die de zanger zo goed past is duidelijk hoorbaar. Voeg daar de catchy zanglijnen aan toe en je hebt een nummer dat leeft tussen twee werelden, twee mooie werelden.
In Till It’s Done(Tutu) spelen de zang van D’Angelo en de drums van ?uestlove de hoofdrol. Dit spannende nummer wordt gekarakteriseerd door een verstilde sfeer. Als het ware komt er in dit nummer steeds iets meer energie vrij, zonder echt uit te spatten in een orgie van overdreven energie. Juist dat gegeven zorgt er voor dat de spanning zo goed behouden blijft.
Prayer is dan weer wat vuiger. Dit nummer schuurt meer. Met behulp van het fijne gitaartje en de uitstekende stem en teksten van D’Angelo spreekt dit nummer mij erg aan. Ook doordat het een soort bedrukte sfeer behelst, waar toch wel een bepaalde hoop uit spreekt. Anders is dan het toch wel erg catchy Betray My Heart. Aanstekelijk en muzikaal gezien een waar feestje. Daarnaast is het ook vocaal een bijzonder sterk nummer. Ik ben een sucker voor die riedeltjes en blazers. Hier wordt toch iedereen vrolijk van?!
Om de vrolijkheid door te zetten mag je gerust meefluiten met The Door. De gitaarriffs dragen daar ook nog eens sterk aan bij. Dit nummer zit dan weer meer in de relaxstand, al doet een kreunende D’Angelo iedereen wel opveren. Die relaxstand mag aan houden in deel II van Back to the Future. Dit is de sound waarmee D’Angelo bekend is en waarmee hij bekend is geworden. Funkyness all over again, zolang je maar achterover kan zitten en je hoofd mee kan knikken.
Het album sluit uiteindelijk af met Another Life. Dit nummer vast eigenlijk de hele plaat samen. Alles wat vocaal, muzikaal en lyricaal al te horen was in de voorgaande songs wordt verzameld in deze redelijk geniale afsluiter. Damn Yeah!!

Zoals gezegd bespreek ik mijn album graag nummer voor nummer, maar het moet gezegd worden dat Black Messiah vooral een plaat is die je in zijn geheel moet beluisteren. Geef het vooral de tijd om het in te laten zinken. Ik kan je uit directe ervaring vertellen dat het steeds meer en meer bij je binnen zal komen druppelen om je uiteindelijk te laten verdrinken in de mooie sound, de muzikaliteit, de prachtige vocalen en de sterke teksten. D’Angelo is terug! En hoe! Ik denk dat er nog even ruimte gemaakt moet worden in mijn eindejaarslijstje met favoriete albums, want deze hoort daar 100% tussen te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s