Round-Up 2014 met o.a. Qeaux Qeaux Joans, Steve Arrington en Syleena Johnson

Muziekjaar 2015 is begonnen, maar we wachten nog op releases. Elk muziekjaar komen er zoveel platen uit dat het wellicht mogelijk kan zijn deze allemaal te beluisteren, maar het vaak niet mogelijk is deze ook alleen uitgebreid te bespreken. Daarom in de laatste maand van het jaar tijd een Round-Up. Welke platen heb ik wel beluisterd, maar heb ik geen volledige recensie van geschreven. Ik kan helaas niet beloven dat het louter positief zal zijn, maar dan zijn ze in ieder geval genoemd.
Vandaag met onder andere Qeaux Qeaux Jones, Steve Arrington en Syleena Johnson.

Qeaux Qeaux Joans – The Ritual
Bekendheid krijgen door samenwerken met Seasick Steve en dan een debuut afleveren waar de mensen de vingers van af likken. Hoe maak je dan een vervolg? Nou, zoals Qeaux Qeaux dat hier doet. Een album maken vol gezongen met haar breekbare stem. Een album dat qua sfeer heen en weer schiet van meeslepend naar melodramatisch, van duister naar energiek en van agressief naar intens. Ik heb lichtelijk het gevoel dat alleen Qeaux Qeaux Jones dat zo kan.

The Rippingtons – Fountain of Youth
De eeuwige jeugd, dat zou wat zijn. Maar om die eeuwige jeugd te krijgen moet je swingen, moet je energie uitstralen. Dat is nu net wat ik mis op dit album. De meeste nummers zijn simpelweg dodelijk saai. Alleen op Garden of the Gods en Soul Riders is zowaar wat ritme te vinden. De rest kan je gerust overslaan.


Ruben Studdard – Unconditional Love
Deze man is redelijk actief bezig met zijn carrière. Dit is alweer zijn zesde album in 10 jaar tijd. Een prima plaat die over de gehele linie niet al te bijzonder wordt. Ruben Studdard is een sympathieke zanger met een prima stem. Hij zoekt wellicht is te vaak de grens van het glibberige, maar aan de andere kant hoort dat ook wel bij deze muziek.


Steve Arrington – Way Out
Al sinds de jaren tachtig maakt deze met gitaar bewapende zanger muziek die het midden houdt tussen R&B, soul en pop. Op deze plaat gaat hij vooral in het begin een andere kant op, namelijk de kant van de funkrock. Zo nu en dan doet de stijl mij denken aan Van Hunt en ook de 80’s zijn nooit ver weg voor deze man. De directe link naar een Prince is dan snel gemaakt. Ik moet zeggen, dit is best een lekkere plaat.

Syleena Johnson – Chapter 6: Couples Therapy
In het begin van haar loopbaan was ik aardig enthousiast over de muziek van Syleena Johnson. Ik zag in 2014 dat ze alweer toe was aan hoofdstuk zes in haar albums waarvan ik de hoofdstukken vier en vijf duidelijk gemist heb. Afgaande op dit album heb ik daarin maar weinig gemist, want wat is er over van deze dame. Wat vooral vervelend is aan deze plaat is ongelooflijk schelle manier van zingen van Syleena. Zo herinner ik mij haar toch niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s