SOULED OUT! the Essentials in Soul | 2006

souledout-bannerIn SOULED OUT!: the Essentials in Soul proberen wij jullie te vermaken met alle essentiële albums die de soulmuziek door de jaren heen heeft voortgebracht. We bespreken niet alleen de bekende klassiekers, maar ook juist die platen die vaak nog altijd te weinig aandacht hebben gekregen. Wij hopen hen die aandacht nu te geven.We bespreken per jaar een aantal albums, artiesten en stijlen die volgens ons essentieel zijn voor dat jaar en die periode. Natuurlijk zullen we hierin niet altijd even volledig zijn volgens iedereen. Dus mis je een bepaald album bij een jaartal, wees dan zo vrij om te reageren en onze artikelreeks zo compleet mogelijk te maken.

Vandaag souljaar 2006…

Amy Winehouse – Back to Black
Album dat zich ontwikkeld heeft naar een klassieker. Alles zit gewoonweg perfect in elkaar. Vocaal, muzikaal en tekstueel van wereldniveau. Een erg aangrijpend album. Het maakte Mark Ronson tot een internationaal erkend topproducer en Amy Winehouse tot één van de meest gevolgde artiesten. Helaas overleed zij veel te vroeg.

 


John Legend – Once Again

Wat mij vooral erg pakt aan deze cd is de gehele sfeer die over het album zweeft. Dit is een heerlijk relaxte, intenste, gevoelige en ingetogen sfeer. Elk lied zingt John met heel veel gevoel, de producties zijn precies goed en het pianospel van John voegt vaak veel toe aan de songs. Ook is er nergens overdreven stemacrobatiek te horen, Legend zingt heel ingetogen. En juist dat doet het album ten goede en brengt de ongekende sfeer op het album.

 

Anthony Hamilton – Ain’t Nobody Worryin’
De kracht van dit album ligt vooral in het geheel. Het heeft een bepaalde sfeer die je ongelooflijk kan raken, maar dit kan vooral als je het gehele album beluisterd en niet zomaar een paar losse nummers. Ik ben er in ieder geval over uit dat Anthony Hamilton een zanger met een erg eigen sound. Een sound die mij heel erg bevalt.

 


Van Hunt – On the Jungle Floor

Het plezier spat ervanaf. En dat is zekers goed te horen in de Intro. In het algemeen kan je de muziekstijl van dit album toch wel omschrijven als een smeltkroes van funk, soul, pop, rock en R&B. De muzikale basis van de meeste songs is toch wel soul/funk, waar Van Hunt dan met zijn rauwige, nasale en veelal kopstem gezongen teksten uiterst goed in kwijt kan. Om dan nog even voort te borduren over de teksten, die gaan vaak ook ergens over. Ja natuurlijk ook over relaties, liefde etcetera. Maar Van Hunt weet dit allemaal op een zeer vindingrijke en met een grote originele woordenschat te omlijsten.

 

Ook interessant

Amp Fiddler – Afro Strut
Erg leuke cd van de voormalig toetsenist van beroepsgek George Clinton. Amp Fiddler’s tweede cd is er eentje met meer soul als de eerste, maar de bonte mix met hiphop, reggae, electronic en natuurlijk! funk ontbreekt hier ook niet.

Candi Staton – His Hands
Je wordt simpelweg stil van de prachtige stem van Candi Staton. Wat een strotje zeg! Ontroerend, gevoelig en ijzersterk. Kwam uit in een periode dat meer oudere soulartiesten hun revival beleefden.

Corinne Bailey Rae – Corinne Bailey Rae
Je kan het R&B noemen, wat het niet is. Kan jazz genoemd worden, wat het niet is. Norah Jones-achtig, maar dat is het ook niet. Beetje Billie Holiday-achtig, maar dan sla je plank ook mis. De plaat zit vol semi-akoestische soul die vooral veel uitstraalt van Corinne’s eigen kracht. Geen platenbons artiestje, maar een zangeres die doet wat ze zelf wil.

Ayo – Joyful
Ayo zingt met de souplesse van Corinne Bailey Rae en de durf van Amy Winehouse. Dit is een erg fijn album geworden. Maar helemaal lyrisch kan je nog niet zijn. Het kabbelt daarvoor teveel voort, zonder echt te verrassen. Een pluspunt is wel dat Ayo niet aan overdreven stemacrobatiek doet waardoor de sfeer van de cd wel behouden wordt.

Darondo – Let My People Go
Van pooier naar soulzanger, de weg lijkt lang maar was in het geval van Darondo prima te berijden. Een beetje jazz, soul en vooral wat blues. Een opvallend album en een opvallend sterk album.

Spanky Wilson & the Quantic Soul Orchestra – I’m Thankful
En wederom een artieste die al wat furore maakte in de jaren ‘60’s en ‘70’s en rond deze periode met een soort comebackplaat kwam. Met de hulp van Quantic kan dat natuurlijk nooit mis gaan.

The RH Factor – Distractions
Jazz gemixt met nu-soul aangevoerd door Roy Hargrove. Dat betekent funky, swingend en erg! lekker. Topalbum met ook mooi zangstukken van de zangeres.

Nicole Willis & the Soul Investigators – Keep Reachin’ Up
Best een lekker plaatje. Oud soulgeluid met veel funky invloeden. Dit doet mij wel goed.
Maar aan de andere kant kan het me niet de heel 38 minuten 34 seconden lang blijven vasthouden. Het verveelt vrij snel, is vrij eentonig.

Nino Moschella – The Fix
Wie denk je? Nino Moschella dus, één van de interessantste releases van dit jaar. Een man die qua sound erg naar de funk leunt, modern met oog voor de geschiedenis.

Georgia Anne Muldrow – Olesi: Fragments of an Earth
Erg sterk album van Georgia Anne Muldrow. Deze dame heeft een heerlijke sound en de producties passen daar ook nog eens goed bij. Elke song heeft iets wat je blijft boeien.

The Bamboos – Step it Up
Australische funk die af en toe vocaal hulp krijgen van Alice Russell. De groove zit er constant in. De muziek stuwt zich elf nummers lang lekker door.

Lefties Soul Connection – Hutspot
Funk van de bovenste plank. Erg goed te vergelijken met de legendarische The Meters. Vooral live zijn deze gasten geweldig. Moeilijk stil te zitten bij deze plaat en het bewijs dat Nederland muzikaal is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s