Recensie: Kehlani – You Should Be Here (2015)

you should be hereKehlani is een nieuwe naam aan het R&B-front. Een dame met de nodige tattoo’s zoals dat tegenwoordig hip is, maar daar boven zit wel een lief gezichtje. Ze werkte als eens samen met collega’s als Nick Cannon en Sage the Gemini. Met het album You Should Be Here mag ze op eigen voeten staan en presenteren wat ze solo zo allemaal in petto heeft. Ik kende haar muziek nog niet en dus des te mooi het eens te beluisteren.

De intro begint in ieder geval met veel dik aangezette en mooie woorden. Het is hier vooral praten en eigenlijk denk ik bij de opvolgende titeltrack dat ze nog steeds niet zo goed durft te zingen. Muzikaal is het verder vrij standaard Amerikaanse hitlijsten pop-R&B. Ook How That Taste is vocaal erg terughoudend, waardoor ik ga denken dat het stem niet meer aan kan dan dit. Dat ze al op haar max zit. Dit laatste wordt nog maar eens ondersteund door Jealous. Vocaal lijkt ze gewoon erg summier onderlegd te zijn. Nu is hier de productie ook nog eens erg dik aangezet en voegt de rapper weinig toe.
Niggas gaat over niggas en dat het altijd niggas zullen zijn. Tekstueel een erg matige strekking in deze, de variatie is ver te zoeken. Ook productioneel en vocaal weet dit nummer wederom niet te verrassen. Ook de halfbakken, origineel ingezette poging tot rap werkt ook niet heel goed. En de matige kwaliteit zet zich voort in Wanted. Laat ik aan dit nummer maar niet teveel woorden besteden.
The Way is een nummer waar de hoofdrol voor de verandering bij een rapper ligt die Chance heet. Het probleem is dan alleen weer dat die rapper er niet zo bijster veel van kan. Die rolverdeling is daarmee niet heel geslaagd. Met Unconditional lijkt dan eindelijk een aardig en sympathiek nummer geboren, maar het vervalt uiteindelijk teveel in een herhalingsoefening. Iets wat nog meer verergert wordt in The Letter. Als je al niet zo goed kan zingen, dan kan je beter ook niet aan dit soort ballads wagen zal ik maar zeggen.
Running heeft dan een beat die heel stoer is en lekker stuitert. Werkt goed in de auto of op de dansvloer, maar krijg er wel een beetje een ‘been there done that’ gevoel van. Is er dan helemaal niks op deze plaat dat mij kan boeien? Zeker wel, dat is er in de vorm van Be Alright. Dit is zowaar echt een leuker nummer. Vocaal durft ze hier ook een stuk meer.
Maar hierna vervalt het weer in middelmaat of songs onder de middelmaat. Down for You, Yet, Bright en Alive zijn stuk voor stuk matige nummers op een algeheel erg matige plaat. Dit is muziek dat heel goed werkt in de Amerikaanse hitlijsten. Dit soort pop-R&B staat daar vaak erg hoog. Maar voor mij persoonlijk hoeft dit niet zo nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s