Recensie: Joss Stone – Water for your Soul (2015)

wat for your soulAls zestienjarig meisje liet Joss Stone horen wat ze allemaal in haar mars heeft. Op dat coveralbum wist ze de wereld te overtuigen van haar kunde. Dat succes wist ze commerciëler door te zetten op de opvolger uit 2004. Daarna verzandde de carrière van deze dame is een zelfde marketingpraatje. Bij elk nieuw album dat daarna uitkwam werd wel verteld dat ze zich nu echt “opnieuw had uitgevonden”. Dit werkte de ene keer meer succesvol dan de andere keer. Om dan in 2012 het succes van het allereerste uur te willen herhalen door deel 2 uit te brengen van een coveralbum.

Tussendoor nam ze met de “supergroep” SuperHeavy ook nog een plaat op en daar leerde ze Damian Marley kennen. Deze telg van de Marley-familie liet Joss Stone echt kennis maken met de reggae muziek. De ontstane liefde voor die muziek heeft een grote lepel in de pap gehad op dit nieuwe album. De reggaeritmes zijn namelijk niet van de lucht, maar of dat iets positiefs is valt nog te bezien. Bij opener Love Me bevalt het mij in ieder geval nog wel. Het reggaeritme past goed bij de stem van Joss en door de vrolijke blazers krijgt het nummer een zomers gevoel mee. This Ain’t Love is dan lang niet zo leuk als de opener.
Stuck On You tapt duidelijk uit een ander vaatje. Deze single is wat kleiner en kaler. Een geslaagd nummer. En ook Star is meer soul dan reggae. Een nummer met kinderkoortje en een erg leuk nummer. Die afwijking op reggae houd hier nog niet op getuige Let Me Breathe. Pop en aanstekelijkheid voeren hier de boventoon.
Bij de Cut the Line is het dan eindelijk weer een reggaeritme all over. Een ontspannen nummer met een lekkere vibe. Op Wake Up komt mijn persoonlijke probleem met reggae al een beetje opzetten. Die reggaeritmes lijken allemaal zo op elkaar. Nu is dit verder ook een niet al te bijzonder nummer. Wellicht helpt dat ook al niet mee.
Way Oh verveelt wat door het teveel uitroepen van de titel in het refrein. De verveling over het ritme slaat ook wat toe, al is het best een vrolijke song. En dan Underworld. Daar heb je het weer: pom-tap, pom-tap, pom-tap. Weer dat ritmedingetje. Dat gaat toch echt vervelen. Hoe goed Stone hier ook zingt. Zo kunnen de leuke blazers op Molly Town het ook niet reden tegen de verveling. Zo vaak het zelfde, zo vaak weer.
Sensimilla is dan ook een gewenste onderbreking. Rustiger nummer met slaperig of dromerige sfeer. Niet heel opvallend, maar wel goed voor de afwisseling. Een stuk minder is dan het wel heel erg simpele Harry’s Symphony waarin de Bad Boys mantra wordt misbruikt. Clean Water valt dan nog op door een speels gitaartje, ondanks het bekende ritmiek. Afsluiter the Answer is wel lekker energiek om het album uit te blazen.

Zo gezegd, zo gedaan. De ritmiek van de reggae is duidelijk een geval van een herhaling en dat gaat toch snel wat vervelen. Ook al passen de reggae en de stem van Joss Stone meer dan prima bij elkaar.
[bol_product_links block_id=”bol_55d36acf92248_selected-products” products=”9200000045955636,9200000045265993,9200000045265997″ name=”water for soul” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”DBDBDB” border_color=”000000″ width=”200″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s