Best of 2015, de top25 beste albums van 2015: nrs. 10 t/m 6

Donderdag op vrijdag gaan we weer een nieuw jaar in. Muziekjaar 2016 vangt dan aan en bied weer mogelijkheden om van alles nieuws te ontdekken. Maar traditiegetrouw houden we met z’n allen ook van terugkijken. Daarbij houden we met z’n allen ook van lijstjes en daarom bied ik jullie de Best of 2015. Zowel een lijst van albums als van songs. Met die albumlijst zijn we gisteren begonnen en zoals beloofd komen we vandaag met vijf nieuwe noteringen.

currency of a man10. Melody Gardot – Currency of Man
Melody Gardot is een naam die veelal in één lijn genoemd wordt met Norah Jones, Katie Melua en Silje Nergaard. Persoonlijk vind ik dat zij toch wel enigszins afwijkt van deze groep met zangeressen. Persoonlijk vind ik namelijk dat Melody Gardot wat meer eigenheid heeft, wat meer lagen op zoekt in haar muziek. Het bewijs hiervan is mijn inziens als duidelijk terug te horen op haar eerste drie albums. Een mooie stem, mooie muziek en een eigen twist. Neemt ze dit ook weer mee op haar nieuwste telg?Een album dat het beste is wat Gardot tot nog toe heeft gemaakt. Dat terwijl ik denk dat deze dame dus nog meer in haar mars heeft. Moet je nagaan waar het naar toe zou kunnen gaan. Currency of a Man is in ieder geval een dikke aanrader.

giants9. Andreya Triana – Giants
Één van de meest bijzondere soulalbums van de laatste jaren is voor mij toch wel Andreya Triana’s Lost Where I Belong uit 2010. Om eerlijk te zijn heeft het wel enige tijd geduurd voordat album ook daadwerkelijk bij mij geland was, maar nu dat eenmaal zo is kan het niet meer stuk. Het is overigens geen album dat ik heel vaak op zet. Het heeft immers zo’n specifieke sfeer. Maar hoe stem van Andreya en de producties van Bonobo daar samenkomen is prachtig. Dat zal op deze nieuwe plaat niet gebeuren. Simpelweg door het feit dat Bonobo niet meer achter de knoppen zat. Wel hebben we nog de prachtige stem van Triana. Giants is duidelijk een album met een toegankelijker sound. Dat is natuurlijk geen probleem en al helemaal niet in een vorm als deze. Het blijft een album met veel sterke punten. Al mist het dan misschien de essentie en relevantie van haar voorganger. Andreya Triana heeft hier wederom een sterk en erg fijn album afgeleverd.

willis8. Nicole Willis & the Soul Investigators – Happiness in Every Style
Soul uit Finland? Jazeker. En naast Nicole Willis zijn er wel meer uit Scandinavië die uitstekende soul kunnen maken. Sinds haar debuut uit 2006 maakt Nicole Willis in ieder geval soul met een vintage randje. Vergelijk het gerust met de sound die je onder andere zal kennen van het bekende Daptone label, want qua kwaliteit zat het muziek vooralsnog daar ook niet ver vandaan. Dit nieuwe album van Nicole Willis en haar Soul Investigators is het beste album dat ze tot nog toe gemaakt hebben. Over de gehele linie sterk en met voldoende afwisseling om je aandacht constant vast te houden. Één van de beste soulplaten uit 2015.

making time7. Jamie Woon – Making Time
In 2011 begon het met het album Mirrorwriting. Een album dat ik nog best vaak opzet en waarvan ik zo nu en dan een verdwaalde song elders hoor. Denk aan een Lady Luck of een Night Air. Dat hij bezig was met een nieuwe plaat wist ik niet, totdat er ergens een single uitkwam. En daarna nog één nog één. Toch was ik daarna was verbaasd hoe snel de plaat ook te beluisteren was op de betere streamingdiensten. Zelf was ik ook zeer positief over zijn debuut, dus dan kan ik dit album natuurlijk niet links laten liggen. Tien nummers genieten van de muziek van Jamie Woon, want genieten is het zeker weer geweest. Het pakt het op dit album heel anders aan, maar dat legt hem geen windeieren. Kort van duur, dus tijd om hem weer op repeat te zetten.

fun rises fun sets6. Van Hunt – The Fun Rises, the Fun Sets
Van Hunt, het is een man die het niet altijd makkelijk heeft gehad in zijn muzikale carrière. Via Capitol Records leerden we hem kennen. Vooral zijn debuutplaat uit 2004 was een binnenkomer, al deed het vervolg uit 2006 daar niet voor onder. Hij had in ieder geval de aandacht verworven en tekende bij Blue Note. Daar zou in 2008 een plaat uit komen, maar wegens wederzijdse strubbelingen kwam die plaat er nooit. De betere zoeker kan het wel vinden en weet dat het kwalitatief niet onder doet voor zijn vorige albums.Een jaar later kwam hij nog met een kort album die je alleen online kon kopen. Daarop stonde vooral lost tracks. Om dan in 2011 weer echt helemaal terug te zijn met het ijzersterke What Were You Hoping For. De specifieke reden waarom we daarna weer vier jaren moesten wachten weet ik niet. Van Hunt lijkt dat ook een beetje te lang te hebben gevonden, want hij liet nummer na nummer horen. Zodoende waren we al redelijk voorbereid op dit nieuwe album. De vrolijkheid en fun uit de titel heb ik zeker gehad met het beluisteren van dit album. Ik ga mij zo onderhand afvragen of Van Hunt überhaupt wel in staat is om slechte muziek te schrijven en te maken. Het multitalent laat soms wat lang op zich wachten, maar pakt ons dan weer moeiteloos in met zijn ijzersterke muziek. Daar is dit album geen uitzondering op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s