Best of 2015, de top25 beste albums van 2015: nrs. 3 en 2

Donderdag op vrijdag gaan we weer een nieuw jaar in. Muziekjaar 2016 vangt dan aan en bied weer mogelijkheden om van alles nieuws te ontdekken. Maar traditiegetrouw houden we met z’n allen ook van terugkijken. Daarbij houden we met z’n allen ook van lijstjes en daarom bied ik jullie de Best of 2015. Zowel een lijst van albums als van songs. Met die albumlijst zijn we eergisteren begonnen en zoals beloofd komen we vandaag met de top vijf. Al wordt voor de nummer één nog wat geduld betracht.

3. Leon Bridges – Coming Home
coming homeHoe je de liefhebbers warm kan maken weet Leon Bridges maar al te goed. Stukje bij beetje kwam er steeds een nummer uit van dit album en die zijn allemaal van een hoge kwaliteit. Het wachten was op het eerste gehele album van deze jonge soulzanger die graag een knipoog geeft aan het verleden van de soulmuziek.
De man is pas 25 jaar oud en groeide muzikaal op met hiphop en R&B. Van dansen op muziek naar het schrijven en componeren van muziek was zijn deel. Met hulp van leden van de band White Denim maakt Leon Bridges de vintage sound die we van hem kennen en die nu dus in tien nummers voor ons ligt. Alles ademt vintage aan dit album. Van de hoes, van de wijze van tracklisting, het pak dat hij aan heeft, alles. Hoe bevalt de sound mij uiteindelijk?

De titeltrack opent het bal met een thuisgevoel. Warmte wordt door dit nummer uitgedragen en dat voel je natuurlijk thuis heel veel. Lekker relaxed gezongen met zijn warme, vrij diepe stem. De zang zit tegen het luie aan, op een fijne manier. Uitstekend nummer en een goede sfeerzetter.
Better Man is het volgende nummer en dit nummer kennen we natuurlijk ook al. Een aanstekelijk nummer wat tekstueel en qua ritme goed blijft hangen. De sfeer is net zo ontspannen en de saxofoon brengt wat extra’s, samen met de overige blazers trouwens.
Een persoonlijke favoriet is de doo-wop van Brown Skin Girl. Vrolijk en relaxed tegelijkertijd. Mooie instrumentatie, mooie zanglijnen en een lekker ritme. Dit is toch wel een vintage soulsong pur sang. Prachtig en leuk nummer tegelijkertijd. Allemaal bezongen met die warme stem van Leon Bridges. Fantastische outro ook nog eens.
Smooth Sailin’ brengt ons dan wat meer funkyness, wat meer groove. Lekker nummer die ook hier en daar wat invloeden uit de blues leent. Blaast heerlijk op weg en heeft een vrolijk karakter.
Van de doo-wop, naar de blues en dan weer naar de gospel. Alle stijlen komen voorbij op dit album. Bridges zingt voor ons een op de gospel gestoelde ballad in de vorm van Shine. Prachtige ballad met alle ingrediënten die een soulballad kenmerken. Met een hoofdrol voor de stem van Leon Bridges alweer. Zijn stem lijkt meer en meer de sfeer te zetten, al helpt het orgel hier ook wel erg goed hoor.
Lisa Sawyer zullen de meesten ook wel kennen. Dit nummer is ook al eerder naar buiten gebracht. De doo-wop is hier ook hoorbaar, alleen dan in een rustiger tempo. Zomers, relaxed en intiem, dat is dit nummer. Vrij simpel qua opzet, maar daarmee erg doeltreffend. Blues en rock & roll treffen we op Flowers. Meewiegen is een must op dit nummer, stilzitten simpelweg geen optie. Alle drumstrokes zijn raak, het koortje is al net zo raak, net als de volledige ritmiek en blazersectie. Warme sound.
Dat is toch altijd van die orgels houd word nogmaals maar eens bevestigd op Pull Away. Wat geeft dat instrument een extra lading mee aan de instrumentatie zeg. En niet alleen daaraan, aan de gehele sfeer van het nummer. Veder een rustig nummer. Mooi gezongen en leuke koortjes met pianospel.
Twistin’ & Groovin’ zegt qua titel eigenlijk al genoeg. Qua energie gaat het wellicht niet helemaal los, maar op je gemakje twisten en grooven is zeker mogelijk op dit nummer. Rock & Roll hier, beetje New Orleans soul daar. Past perfect in het vintage sfeertje van dit gehele album.
Afsluiten doet Leon Bridges met een andere persoonlijke favoriet. Dat is namelijk The River. Wat een prachtig nummer is dat zeg! Tamboerijn, piano, gitaar en stemmen komen hier perfect samen. Voeg daar het gospelkoortje aan toe en je creëert voor mij zo’n mooie en warme sfeer dat ik wel overstag moet gaan.

Het is de eenvoud die het vaak goed doet op dit album. Dat en de stem van Leon Bridges. Alle vintage stijlen komen wel aan het bod hier, maar de uitvoering is daarbij ook nog eens meer dan uitstekend. De langverwachte plaat is gekomen en de belofte wordt mijn inziens meer dan ingelost. Leon Bridges vestigt met dit debuut zijn naam en zal in menig eindejaarslijstje zijn weg vinden. Prachtige, warme plaat.


2. Benjamin Clementine – At Least for Now
at least for nowIk wil deze recensie graag beginnen met een verhaaltje. Het verhaal van een Britse jongeman van Ghanese roots. Hij is het leven op zijn eiland zat er verkast naar Parijs. Daar blijft hij doen wat hij het allerliefste doet en dat is muziek maken. Daarom wordt deze jongeman straatmuzikant, of beter gezegd metromuzikant. In de metro’s van de Franse wereldstad vertolkt hij nummers van anderen zoals een John Legend, een Amy Winehouse, een Bob Marley en een Sam Cooke. Al zingend en muziek makend wordt hij ontdekt en krijgt hij een platencontract. Dan gaat het balletje aan het rollen en verdwijnen er nummers en video’s van live-optredens. Ik ben direct onder de indruk en draai zijn EP’s grijs, smachtend wachtend op zijn eerste LP. Zijn debuutalbum, want dat moet hét gaan worden in 2015. Zie alhier.

Waar ik normaal een album per nummer bespreek wil ik in deze review het los benoemen van nummers het liefst omzeilen. De reden hier achter is dat het echt gaat om een album. Een volledig album van een volledige artiest met een volledig idee.
Liever dan de nummers te bespreken omschrijf ik graag wat dit album met je doet, want dat is de beleving die inherent is aan deze debuutplaat. Ja, beste lezers, deze plaat doet vanaf de eerste noot van alles met me. Ten eerste ontroert deze plaat me. Dat heeft voor mij persoonlijk vooral te maken met zijn stem. Hij praat tegen, hij zingt tegen je en doet acuut een zwerm van kippenvel over je lijf heen gaan. Wat Benjamin Clementine doet met zijn vocalen, met zijn dictie, met zijn timbre is ongelooflijk. Er zit zoveel gevoel, zoveel beleving en zoveel echtheid in dat juist die aanwezige onvolkomenheden bijdragen aan het gevoel van de zanger. Hier en daar swingt hij aardig de bocht uit vocaal. Is dat erg? Nee, dat maakt het geheel alleen maar oprechter.
Ten tweede verrast deze plaat. Ik heb hem nu al een paar op gezet en je blijft nieuwe dingen ontdekken. Muzikaal is Clementine niet zo van één genre. Jazz en soul zijn wellicht de basis, dat komt omdat zijn subtiele en sublieme pianospel doorklinkt in elk nummer. Maar moeiteloos voegt hij daar klassieke muziek aan toe of juist wat meer popinvloeden. Dit album is zo veelzijdig waardoor je elke keer wel nieuwe dingen moet ontdekken in de nummers. Voeg daar aan toe dat die ontdekkingstocht oneindig laat zijn en je weet dat dit album je blijft kietelen, je blijft, je blijft boeien.
Tevens vertelt is dit verhaal. Benjamin Clementine vertelt je, bezingt je zijn verhalen. En je wilt luisteren, want je hangt aan zijn lippen. Dat is wat deze man met je doet. Je huilt met hem mee, je voelt zijn pijn, je lacht even hard als hij doet en zoekt gerust met hem als je hoort dat hij zoekende is. Heeft hij verdriet, dan voel je dat door in zijn muziek, in je lijf. Het overbrengen van die gevoelens, het overbrengen van die verhalen, het toefluisteren van zijn geheimen en van zijn levenstocht is de essentie waar dit album om draait. Dat is juist hetgeen wat dit album zo goed maakt. Wat dit album zo één geheel maakt, wat dit album zo intens maakt. Want wat een intense plaat is dit zeg!

Vergelijkingen met een Nina Simone en een Antony Hegarty heb ik al veelvuldig gelezen. Ja, daar houdt de mens immers van. Alles lekker in kleine hokjes stoppen. Maar lieve mensen ik vraag jullie met mijn hand op mijn hart om Benjamin Clementine zijn eigen ruimte te geven. De vergelijkingen links te laten liggen en je met een volledig open beeld onder te laten dompelen in de prachtige muziek die Benjamin Clementine hier voor ons gemaakt heeft. En omdat ik hier een verhaal vertel, maar bovenal omdat Clementine zelf zo’n geweldige verhalenverteller is wil ik graag afsluiten met een zin waarmee vele verhalen afsluiten….

En we luisterden nog lang en gelukkig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s