Recensie: Gallant – Ology (2016)

gallantGallant, volledige naam Christopher Gallant, zou weleens de toekomst van de Amerikaanse R&B moeten zijn. Zijn weg naar een eerste volwaardige release was er één met bergen en kuilen. Niet in elke stad kreeg hij voldoende steun, maar die kwam er in Los Angeles uiteindelijk wel. Daar mocht het multitalent pas echt beginnen met het opnemen van een eigen plaat. Eerst was daarin 2014 nog de EP Zebra, nu is er met Ology een volwaardige LP. Zestien nummers en ruim vijftig minuten aan muziek die gestoeld is op de R&B.

Die ruim vijftig minuten worden aangevangen met het hypermoderne en eveneens ook erg fijne First. Een perfecte titel voor een albumopener lijkt mij. Talking to Myself kan trouwens moeiteloos op dezelfde voet verder.
Bij Shotgun leg ik zelf een link met mede-R&B-zanger Usher. Ik heb het gevoel dat dit nummer ook zomaar van hem had kunnen zijn, maar het is dus van Gallant. Een Gallant die met Bourbon meer kiest voor de meer laidback feeling. Wel een cool nummer, dat moet gezegd worden.
Met Bone+Tissue laat hij de energie weer stijgen. Eveneens een nummer dat extra opvalt door de fijne vocalen. Helaas is er een intermezzo als onderbreking. Dat betekent ook een onderbreking qua stijl, want Weight In Gold is rustiger en zwoeler van aard. Maar ach, Gallant lijkt sowieso niet teveel op één paard te willen wedden. Op Episode gooit hij er namelijk een stuk disco doorheen, waar de energie bij Miyazaki weer daalt. Dat nummer valt misschien ook wel wat te weinig op.
Gelukkig is Counting dan weer meer dan prima, net als de moderne tracks Percogesic, Jupiter en Open Up. Op Skipping Stone krijgt Gallant hulp van zangeres Jhene Aiko. Niet direct mijn favoriete zangeres en dat bewijst ze ook hier weer. Ze voegt namelijk zeer weinig toe aan een verder prima en gevoelig nummer. Maar die complimenten komen volledig op conto van Gallant zelf.
Wat dan nog volgt zijn Chandra, een dik aangezette ballad, en Last, een soort outro. Zo horen we dus de toekomst van de Amerikaanse R&B voorbij komen op een zeer wisselvallig album. Al die stijlen lijken hem ook prima te liggen, dus dat is geen probleem. Veel fijne nummers die misschien op de lange termijn wat te weinig beklijven. Ology is zeker een fijne plaat te noemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s