Recensie: William Bell – This Is Where I Live (2016)

bellHet wereldberoemde en gelauwerde muzieklabel Stax leeft weer. Ze komen daarin niet alleen maar met nieuwe artiesten, maar teren ook graag uit het verleden. In de gouden tijden was William Bell al één van de grote zangers en die is nu dus terug met een nieuwe plaat. Wereldhits scoren is hem niet vreemd (You Don’t Miss Your Water), maar de vraag is nu natuurlijk vooral of hij het nog wel in zich heeft. Met Stax achter zijn naam lijkt dat goed te moeten komen, maar wat is de waarde van die naam nog?

We horen als start het nummer The Three of Me. Een mooie rustige soulsong die ook goed bij de mooie stem van Bell past. Niet direct heel bijzonder, maar wel zeer genietbaar. Het daaropvolgende The House Always Wins gaat op dezelfde, wat vertrouwde voet verder. Dit soort nummers passen William Bell heel goed en beheerst hij nog ten volste. Een verstandige keuze lijkt het dus vooral te zijn.
Op Poison in the Wall horen we dan juist weer wat meer groove. Als geheel is dit nummer ook zeker een stuk meer bluesy te noemen, al is de blues nooit ver weg geweest in de Stax-sound. Om dan de rust weet terug te pakken met het mooie en sfeervolle I Will Take Care of You. Bell lijkt hier een stuk plezieriger mee te zijn, vooral vocaal.
Een cover mag op dit soort platen vaak ook niet ontbreken en dat is ook hier zo. William Bell waagt zich aan Born Under a Bad Sign van Stax-stalgenoot Albert King. Om daarna met All my Stories de blues even door te zetten. Een rustig nummer waarin ook de gospel nooit ver weg is. Dat gevoel heb ik ook weer bij Walking in a Tightrope. Wellicht kan je zeggen dat er dan wel wat extra drama aan toegevoegd is.
Met de titelrack brengt Bell een ode aan een aantal grote sterren. Dit is verpakt in een sfeervol nummer en lijkt qua inhoud ook wat autobiografisch te zijn. Om ons op More Rooms ook echt een verhaaltje te vertellen. Dat kan deze man dus ook nog steeds. Een goede vertelstem.
All the Things You Can’t Remember herbergt eigenlijk alle ingrediënten die een fijne soul song maken, wederom afgestemd op de stem van William. Daar waar Mississippi-Arkansas-Bridge juist meer een bluesy sound laten horen met gitaar en al. Daarna juist met afsluiter People Want to Go Home de vrolijkheid op te zoeken in de soulmuziek. Een waardige afsluiter met fijne blazertjes. En om antwoord te geven op die eerste vraag: hij kan het nog en Stax heeft nog waarde.
[bol_product_links block_id=”bol_57c47f55719e1_selected-products” products=”9200000057345425″ name=”bell” sub_id=”” link_color=”003399″ subtitle_color=”000000″ pricetype_color=”000000″ price_color=”CC3300″ deliverytime_color=”009900″ background_color=”DBDBDB” border_color=”000000″ width=”250″ cols=”1″ show_bol_logo=”undefined” show_price=”1″ show_rating=”1″ show_deliverytime=”1″ link_target=”1″ image_size=”1″ admin_preview=”1″]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s