Recensie: Frank Ocean – Blonde (2016)

blondeDe hype rond zanger/rapper Frank Ocean was vier jaar geleden niet te volgen. Met Channel Orange bracht hij een soort van moderne klassieker uit en meteen na die release werd er eigenlijk al reikhalzend uitgekeken naar een vervolg. Na wat gedoe met de release is het album nu wel redelijk wijdverspreid te beluisteren. Wat ik wist van de voorganger is dat de muziek van Ocean wat meer luisterbeurten nodig heeft voordat het kan landen, dus die tijd heb ik ook genomen. Kan het nieuwe album van Frank Ocean de hoge verwachtingen waarmaken?

Het album wordt geopend met het favoriete schoenmerk van Frank: Nikes. Een mooie opener waarin vooral productie met de prijzen wegloopt. Vooral in het begin valt het vocaal wat tegen, maar gelukkig horen we zijn “normale” stem uiteindelijk ook terug en dat is een stuk beter. Die stem horen we gelukkig wel meteen vanaf het begin op Ivy. Een nummer met een rondzwevend gitaartje en fijne zang. De spanning en sfeer blijven lang goed behouden. Stiekem bevalt mij dit nog wel wat meer dan de opener en dat komt dan vooral door de meer overtuigende vocalen.
Pink + White heeft als basis meer de basis van vele R&B en Soul-songs. Het is een nummer dat rijp is voor de hitlijsten: toegankelijk, aanstekelijk en met de juiste dosis energie en een vrolijke vibe. Lekker ontspannen nummertje waar de stem van Ocean ook weer lekker wendbaar is. Prima song, maar niet zo prima als de tweede voorgaanden. Daarvoor is het wat te standaard.
Na een korte skit met Be Yourself horen we Solo. Dit nummer moet het toch vooral van de zang hebben. Productioneel is het vrij kaal en dat benadrukt de zang alleen maar des te meer. Mooi ingetogen nummer met de juiste overtuiging gebracht. Zeker een topsong.
Ook op het nummer Skyline To gebeurd er productioneel niet veel en lijkt het vooral de stem te zijn die het moet doen. En de sfeer die er opgeroepen wordt natuurlijk. Maar op dit nummer lijkt het voor mij allemaal niet zo heel goed te werken. Vind het een redelijk saai nummer waar ik mijn aandacht niet echt bij kan houden helaas. De eerste keer dat ik het wat minder vind op deze plaat.
Dat ook Frank Ocean soms niet meer dan alleen een gitaar nodig heeft horen we op Self Control. Dat werkt helemaal goed op dit nummer, kaal als het zijn kan is het wel bijzonder sfeervol namelijk. Voor die sfeersetting wordt nog eens extra gezorgd door de aanzet van de strijkers aan het einde en de echo op de stem. Daarna wordt het album even onderbroken door de korte interlude Good Guy.
Nights pakt het weer op met een meer aanwezig productie, waar de diepe bass goed te horen is. Sowieso een productioneel redelijk vol nummer. Er gebeurde zo te zeggen genoeg. Helaas verzand het op een gegeven moment wat te veel in standaard-R&B. Jammer, daar verliest het ook meteen wat energie en urgentie mee. Één van de mindere nummers van dit album. Daar kan, na een reprise van Solo, het nummer Pretty Sweet bij aansluiten. Wat Ocean met dit nummer van plan was weet ik nog steeds niet, maar het komt mij over als vele probeersel die nooit echt samen zijn gekomen. Een erg rommelig nummer waar ik geen draad aan vast kan knopen.
Ook Facebook Story en Close to You zijn korte snippets, of noem het intermezzo’s. In ieder geval geen voltallige nummers te noemen. Dat in tegenstelling tot White Ferrari. Ook dit nummer gaat weer voor de kale opbouw en het neerzetten van de juiste sfeer. Hier wordt weer aardig gebruik van gemaakt. Misschien omdat het veel voorkomt op het album dat het niet helemaal meer vol binnen komt, maar dit is wel gewoon een mooi nummer. En dat is Seigfried zeker ook. Het concept blijft hetzelfde, maar dit nummer is vooral beter omdat het vocaal een stuk meer binnenkomt. De bliepjes, het gitaartje en de invallende vocals zorgen daar dan verder ook nog voor. Daarnaast is de boodschap ook heel duidelijk.
Op het nummer Godspeed valt mij de vocale bijdrage van Kim Burrell op. Met haar mooie zang maakt ze het nummer mooi af, daar waar Ocean er al mooi mee begonnen was. Het album komt daarna tot zijn einde met het lange Futura Free. Een dampende track waarin heel moois gebeurd. Een waardige afsluiter van deze plaat.

Ook ik ga er niet aan ontkomen om Blonde te vergelijken met Channel Orange. En als ik die vergelijking dan maak dan moet ik niet anders concluderen dan dat dit album lang niet zo van consistent hoge kwaliteit is als dat debuut. Daarnaast wist Channel Orange mij ook meer te verrassen dan dit nieuwe album doet. Wat je over houdt is nog steeds een meer dan prima R&B/Soul plaat die opvalt tussen de grauwe middelmaat, die kan boeien en waarin Frank Ocean weer een aantal nieuwe concepten in uit kon proberen. Dit zijn vooral melancholische concepten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s