Recensie: John Legend – Darkness and Light (2016)

Normaal gesproken wordt er heel veel reuring gegeven aan het verschijnen van een nieuw album van John Legend. Dat moge ook wel terecht zijn met de wereldhits die deze man gemaakt heeft. Maar op één of andere manier heb ik het gevoel dat dit album niet zeer breed in de publiciteit is geweest. Dat allemaal ondanks het toch wel weer redelijke succes van de single Love Me Now. Daarbij ben ik zelf wel iemand die zeer van de muziek van meneer Stephens kan genieten, dus is dit album sowieso een luisterbeurt of wat waard.

Dit is toch wel weer solo-album nummer vijf in 12 jaar tijd. En dan neem ik die fijne plaat met The Roots nog niet eens mee. Alle vier voorgaande platen bevielen mij zeer goed. Voeg daar het fijne stemgeluid van Legend aan toe en het kan nu eigenlijk ook maar weer weinig mis gaan. Opener I Know Better lijkt dat graag te willen bevestigen. Een herkenbare, typische John Legend song met piano en stem in de hoofdrol. Hij geeft tekstueel trouwens ook een leuke knipoog naar zijn zelfverkozen naam.
Op Penthouse Floor krijgt hij de hulp van rapper Chance the Rapper. Een nummer met een lekker bassloopje en meer uptempo van aard. Die rapper voegt eigenlijk weinig toe met zijn slome manier van rappen. Dat is jammer voor het verder leuke nummer.
Titelsong Darkness and Light is er één waar John Legend een geweldig vocaal spel speelt met Alabama Shakes zangeres Britanny Howard. Een fijne uitgesmeerde productie maakt het helemaal af en zorgt ervoor dat dit tot de allerbesten van dit album behoort.
Overload zingt John ook weer niet alleen. Dit keer is de hulp afkomstig van sexy zanger Miguel. Een erg cool nummer en dat zit vooral in de sfeer. De teksten zijn namelijk wel wat simpel, als stoort dat nergens echt.
Love You Now is dus die eerder besproken hit, zoals Legend op elk album een hit heeft staan. Het is wel een vrij veilige keuze voor een single, met het aanstekelijk in het refrein en het herkenbare Legend-sound. Overrompeld niet, maar is wel fijn.
What You Do to Me vind ik dan juist een vrij matig nummer. Vooral de overdaad aan productie doet het nummer de nek om. Een mislukte poging om mee te doen aan de huidige, dancy hype. En dat ondanks de stoere teksten.
Dan is Surefire gelukkig een stuk beter. Een nummer met een vrij meeslepende sfeer en leuk spel met het gospelkoortje. Wel vind ik het bijzonder dat ook een uitstekende zanger als John Legend naar de vocoder grijpt.
Right By You is een nummer waarin de strijkers de hoofdrol nemen. Verder een bijzonder opgezet nummer met soul, gospel, rhythm klassiek, jazz en blues invloeden. Prachtig ook hoe de stem van Legend dit nummer draagt. Ook één van de allerbesten, samen met die titeltrack.
Bij Temporarily Painless zit de het ‘m vooral in het zeer meezingbare refrein. Een nummer dat geheid de hele dag in je hoofd blijft hangen.
How Can i Blame You is goed opgebouwd en meeslepend gebracht. Wel wat dik aangezet in productie en tekst.
Dan komt die verdomde vocoder ook om de hoek kijken bij Same Old Story. Verder een kale begeleiding met keyboard en strijkers.
Afsluiter is dan Marching into the Dark. Een nummer dat bijna traditiegetrouw in de lijn van albumafsluiters bij de albums van Legend past. Een heel goed nummer met een overtuigend authenciteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s